Paul Harland died on 17 June 2003. He was 43.		Paul Harland is op 17 juni 2003 gestorven. Hij was 43.
Dutch SF has lost a remarkable writer, personality, and friend.		De Nederlandse SF heeft een bijzondere schrijver, persoonlijkheid, en vriend verloren.
His last novel The Hand That Takes introduced his name to a wider audience, and looked set to give him his own place on the international SF stage.		Zijn laatste Engelstalige roman The Hand That Takes leek hem te gaan verzekeren van zijn eigen plaats in de internationale SF-wereld.
The last time I saw him was on Christmas Day 2002. In a fit of self-pity I had invited him over for a simple Christmas dinner, to keep the loneliness after a broken relationship bearable. And as always, he was willing to help me give the Universe the finger. The conversation ranged from synthesizers to the global situation, from life to love, and always ended up being, of course, about writing. He was very enthusiastic about his latest project, a war-themed novel situated in past and future, in Nazi Germany and in Bosnia. And I was enthusiastic about mine: a short story located in an alternative Istanbul. That story was published later as Hiçbiryer'e. Sadly, his novel has never seen the light of day.		Ik zag hem voor het laatst op 1e Kerstdag 2002. Om de eenzaamheid vlak na een verbroken relatie draaglijk te houden had ik hem in een aanval van zelfmedelijden uitgenodigd voor een simpel Kerstdiner. En zoals altijd was hij bereid om te helpen een lange neus te maken naar het Groote Leed. Het gesprek ging over synthesizers, de toestand in de wereld, het leven, de liefde, en natuurlijk over schrijven, schrijven, schrijven. Hij was enthousiast over zijn laatste project, een roman met een oorlogsthema, spelend in verleden en toekomst, in Nazi-Duitsland en Bosnië. En ik was enthousiast over het mijne: een kort verhaal spelend in een alternatief Istanbul. Dat verhaal is later gepubliceerd als Hiçbiryer'e. Zijn roman heeft het daglicht helaas nooit gezien.
We miss him.		We missen hem.
THE DEAD POET   Alfred Douglas   I dreamed of him last night, I saw his face All radiant and unshadowed of distress, And as of old, in music measureless, I heard his golden voice and marked him trace Under the common thing the hidden grace, And conjure wonder out of emptiness, Till mean things put on beauty like a dress And all the world was an enchanted place.   And then methought outside a fast locked gate I mourned the loss of unrecorded words, Forgotten tales and mysteries half said, Wonders that might have been articulate, And voiceless thoughts like murdered singing birds. And so I woke and knew that he was dead.
a short overview of paul harland's published work can be found -> here     back to -> paul evenblij interface